Mili

141 0
بررسی میزان شیوع پوسیدگی پیشرفته دندان در شهر کابل

کلمات کلیدی:نوجوانان، پوسیدگی دندان، پوسیدگی عمیق، شاخص DMFT ، الگوهای تداوی، حفظ دندان

هدایت الله احسان

خلاصه

پوسیدگی دندان (Dental Caries) یک مریضی مایکروبیولوژیکی موضعیست، که پس از رویش دندان آغاز می‌شود و انساج سخت دندان را در نتیجهٔ تعامل میان باکتری‌های تولیدکنندهٔ اسید، مواد قندی قابل تخمیر و ساختار دندان تخریب می‌کند. در جوامعی که دسترسی به خدمات صحی محدود است و سطح آگاهی مردم پایین می‌باشد، این مریضی شیوع بالاتری دارد. این تحقیق با هدف تعیین میزان شیوع پوسیدگی و بررسی عوامل مؤثر بر آن در میان ۱۰۱۴ تن از مراجعین مراکز و کلینیک‌های صحی شهر کابل در سال ۱۴۰۳ انجام شده است. عوامل شامل سن، جنسیت، سطح تحصیلات، محل سکونت، موقعیت آناتومیک دندان و عادات مصرف شیرینی‌جات بررسی شدهاند. این مطالعه به‌صورت گذشته‌نگر (Retrospective) و مقطعی (Cross-Sectional) طراحی شده است. نمونه‌ها از شش مرکز صحی و کلینیک ثبت‌شده در شورای طبی کابل انتخاب گردیده اند. دیتاها کدگذاری شده و توسط برنامهٔ آماری SPSS تحلیل شدند. تمامی شرکت‌کنندگان رضایت‌نامهٔ کتبی ارائه نمودند. شیوع کرمخوردگی عمیق دندانی به ۱۰۰٪ رسید و مقایسه بین گروه‌ها ممکن نبود. میانگین شاخص پوسیدگی، دندان‌های از دست‌رفته و پرشده به‌طور معناداری با افزایش سن بالا رفت و در زنان بیشتر بود. با این‌که بیش از ۹۲٪ افراد روزانه برس می‌زدند و تقریباً نیمی روزانه شیرینی مصرف می‌کردند. عوامل رفتاری به‌طور مستقل با کرمخوردگی عمیق مرتبط نبودند. روش‌های تداوی عمدتاً شامل تداوی ریشه (‎۷۹.۲٪) و پرکردن ( ‎۷۶.۷٪)بودند، در حالی که کشیدن دندان تنها ‎۶.۷٪ موارد را شامل می‌شد. اگرچه شیوع ‎۱۰۰٪ بازتاب یک نمونهٔ کلینیکی است و نمایانگر جامعه نمی‌باشد، شدت پوسیدگی با افزایش سن در زنان بیشتر است. الگوی تداوی عمدتاً برای حفظ دندان انجام داده میشود؛ اما شاخص بالای DMFT نشان‌دهندهٔ مراجعهٔ دیرهنگام و محدودیت دسترسی به خدمات است. مطالعات آینده با نمونه‌گیری جامعه‌-محور برای برآورد دقیق شیوع توصیه می‌شود.